PinVier jaar lang werkte Doortje als hulp in de huishouding bij een gezin in het Gooi. “Ik leerde ze kennen via een online platform en vanaf het begin klikte het eigenlijk goed.” Ze maakte ongeveer tien uur per week schoon, streek de was en verschoonde de bedden. “Het was best een groot huis en er was altijd genoeg te doen, maar ik vond het er prettig.”
Betaalden zelfs extra
Doortje had bovendien het gevoel dat het gezin haar waardeerde. “Ze betaalden een euro per uur meer dan mijn andere klanten. Dat vond ik natuurlijk fijn.” Rond de feestdagen kreeg ze ook iets extra’s. “Met Kerst en in mei kreeg ik altijd een envelop. Dat hoefde helemaal niet, maar ik vond het ontzettend aardig.” Toen Doortje een keer twee weken niet kon werken vanwege een verstuikte enkel, verraste het gezin haar opnieuw.
Grote verrassing
“Ik kon twee weken niet komen en toch hebben ze me doorbetaald. Dat zegt voor mij wel iets over hoe goed het contact was.” Juist daarom kwam het ontslag voor Doortje als een enorme verrassing. “Ik kreeg op een dag ineens een appje waarin stond dat ik niet meer welkom was. Ik dacht echt: wat heb ik in hemelsnaam gedaan?” Ze had geen idee dat het gezin zich al langere tijd aan iets ergerde.
De camerabeelden
Pas toen Doortje vroeg om uitleg, hoorde ze de reden. “Ze hadden camerabeelden bekeken en daarop gezien dat ik regelmatig spullen uit hun afval haalde.” Doortje ontkent dat niet. “Dat klopt. Ik heb inderdaad vaak even in de vuilniszakken gekeken.” Voor haar was dat nooit iets geheimzinnigs of verkeerds. “Ik dacht eerlijk gezegd dat het juist slim was. Zij gooiden het weg en ik kon het misschien nog gebruiken.”
Haalde er echt geen rare dingen uit
Volgens Doortje ging het meestal om spullen die anders rechtstreeks de afvalbak in zouden gaan. “Er zaten lege statiegeldflessen tussen, blikjes, oude tijdschriften en soms kleding of schoenen.” Ze benadrukt dat ze niets meenam waarvan ze dacht dat het nog bewust bewaard werd. “Als er een paar schoenen in een vuilniszak zaten, ging ik ervan uit dat ze die niet meer wilden.” Hetzelfde gold voor kleding. “Wat moet ik anders denken als iets letterlijk bij het afval ligt?”
Ook statiegeldflessen
Vooral de statiegeldflessen vindt Doortje onbegrijpelijk dat ze als probleem worden gezien. “Zij gooiden die altijd gewoon weg. Ik dacht: dan kan ik ze toch meenemen en het statiegeld terugkrijgen?” Ze zag het bijna als een win-winsituatie. “Zij hoefden er niets mee te doen en ik had er een paar euro aan.” Dat ze daarmee een grens overschreed, had ze naar eigen zeggen nooit bedacht.
Het voelde voor mij niet als stelen
Doortje heeft daarom moeite met de manier waarop het gezin haar gedrag heeft geïnterpreteerd. “Ik heb niets uit kasten gehaald. Ik heb geen lades opengetrokken. Ik heb geen spullen meegenomen die nog in gebruik waren.” Ze vindt het woord stelen dan ook veel te zwaar. “Als iets in een vuilniszak zit die klaarstaat om weggegooid te worden, dan is het voor mij afval. Ik heb nooit gedacht dat ik daarmee iets van hen afpakte.”
Het gezin dacht daar anders over
De vrouw des huizes liet Doortje weten dat het haar niet alleen om de spullen ging. “Ze zei dat ze het een enorme inbreuk op hun privacy vond.” Dat kwam bij Doortje wel binnen. “Ze zei dat ik in hun vuilnis zat te zoeken en dat ze daardoor het gevoel had dat ik dingen uit hun privéleven kon halen.” Toch begrijpt Doortje dat niet helemaal. “Ik heb nooit naar persoonlijke documenten gezocht. Ik was gewoon op zoek naar dingen die nog bruikbaar waren.”
Ons vertrouwen is beschadigd
Volgens de vrouw was juist dat vertrouwen het probleem. “Ze zei dat ze het gevoel had dat ik hun vertrouwen had beschaamd.” Dat vindt Doortje moeilijk om te horen. “Na vier jaar vind ik het heftig dat iemand ineens denkt dat ik niet te vertrouwen ben.” Ze wijst erop dat ze altijd goed voor het gezin heeft gewerkt. “Ik heb altijd mijn best gedaan. Ik heb nog nooit iets expres kapotgemaakt of iets meegenomen waarvan ik wist dat het niet weg mocht.”
Ze ging verhaal halen
Doortje besloot niet zomaar genoegen te nemen met het appje. “Ik ben langsgegaan omdat ik wilde begrijpen waarom het ineens klaar was.” Het gesprek verliep volgens haar rustig, maar ze bleef wel bij haar standpunt. “Ik heb gezegd dat ik het niet eens was met hun beslissing.” Ze wilde ook geen excuses aanbieden. “Waarom zou ik sorry zeggen voor iets waarvan ik nog steeds vind dat ik niets verkeerd heb gedaan?”
Moeten vragen
Achteraf denkt Doortje dat het gezin misschien eerder iets had kunnen zeggen. “Als ze het vervelend vonden, hadden ze mij toch gewoon kunnen aanspreken?” Dan had ze volgens haar best kunnen stoppen. “Als ze hadden gezegd: wil je alsjeblieft niet meer in onze afvalzakken kijken, dan had ik dat gerespecteerd.” Dat het gezin eerst camera’s gebruikte en haar vervolgens ontsloeg, voelt voor haar als een harde manier om ermee om te gaan.
Er was nog een mogelijkheid
Toch kreeg Doortje tijdens het gesprek een opvallend aanbod. “De vrouw zei dat ik terug mocht komen als ik zou erkennen dat mijn gedrag niet goed was, mijn excuses zou aanbieden en zou beloven dat ik het nooit meer zou doen.” Daarmee lag de deur dus eigenlijk nog op een kier. “Ik hoefde alleen maar sorry te zeggen en te beloven dat ik het niet meer zou doen.”
Maar dat wil ik niet
Toch heeft Doortje dat aanbod niet aangenomen. “Ik kan geen excuses maken voor iets waarvan ik nog steeds niet begrijp waarom het zo erg is.” Ze vindt het bovendien principieel. “Als ik nu sorry zeg terwijl ik het niet meen, doe ik dat alleen maar omdat ik mijn baan terug wil. Dat voelt ook niet eerlijk.” Tegelijkertijd merkt ze dat ze de klus wel degelijk mist.
Ze baalt van haar beslissing
“Ik zal eerlijk zijn: ik baal er ontzettend van dat ik deze klant kwijt ben.” Het was goed betaald werk en ze kende het gezin inmiddels goed. “Ik wist precies hoe ze het graag wilden hebben en ik voelde me daar thuis.” Ook het extra loon en de jaarlijkse enveloppen spelen mee. “Het was gewoon een fijne klus. Daarom vind ik het extra jammer dat het zo is geëindigd.”
Wie heeft hier gelijk?
Doortje blijft erbij dat weggegooide spullen meenemen iets anders is dan stelen. “Als iemand iets weggooit, is het toch niet meer van waarde voor die persoon?” Tegelijkertijd begint ze wel te twijfelen. “Misschien had ik moeten beseffen dat mensen hun afval ook als privé kunnen zien. Dat had ik eerlijk gezegd nooit zo bekeken.”
Afbeelding: Unsplash+
Dylan
Het zit je hoog Tanja dat mensen het niet waarderen dat je in hun spullen (ook al het afval) rondneust. Compleet eens met Joris en Willemijn. Ben benieuwd of je er nog zo over denkt als ze jouw (of een naaste) vertrouwelijke papieren met BSN op het document uit de kliko vissen.
Ria
Tanja: doe’s rustig! Ik zal je een geheimpje verklappen: er ís helemaal geen Doortje, het is een AI onzinverhaal en jij gooit al je energie ertegenaan: slimme meid 😂
Willemijn
Tanja, op afval doorzoeken staat wel degelijk een boete: “De regel: Het is voor onbevoegden verboden om vuilniszakken of containers te openen en te doorzoeken. Hiervoor kan een boete worden opgelegd van gemiddeld € 150,-.” (bron: overheid.nl) Check de APV van je gemeente. Maar gezien je felle reactie(s) en grote bek over ‘verhaal halen’ ‘loer draaien’ ‘hypocriet stel’ en je geraaskal over ‘precies zo doen en denken als zij in het leven staan’ heb ik het idee dat jij de Doortje uit het verhaal bent. Je denkwijze is net zo bijzonder als de hare.
Joris
Tanja, privacy bestaat niet alleen op papier, he? Je kunt niet alles door een papierversnipperaar gooien. Wat nu als ze haar siliconen dildo had weggegooid? Is gewoon privé, kan niet door een papiervernietiger. Idem voor de gescheurde netkousen. Of een zwangerschapstest. Of de verpakking van de Lidl-vleeswaren…
Sarah
Wat ik ook weg gooi, ik zou het ook niet fijn vinden als iemand in mijn vuilnis zit te rondneuzen. Ik zou dat echt als onprettig ervaren en had het zeker met je besproken. En bij doorgaan had je ook niet terug hoeven komen. Je bent geen zwerver. Wel had ik misschien op een andere manier gedaan een tas kleding meegeven of schoenen die ik niet meer gebruik. Maar neuzen tussen vieze rommel nee.
Tanja
Joris, je mag geen afval op straat gooien maar moet in de daarvoor bestemde containers. Voor afval op straat gooien kun je een boete krijgen, niet voor afval doorzoeken. En dan nog! Als ik zie wat mensen soms in de folder of afvalbak gooien, dan denk ik man man man, zo ga je toch niet met je privacy om? Verwijt een ander dan niet dat die je zak of spullen gaan doorzoeken. Je weet immers maar nooit waar je spullen tijdens de afvalverwerking terecht komen.
ik had dat stel een loer gedraaid dat wil je niet weten. Ik was stukken harder geweest in Door haar plaats. Ik weet namelijk wat het ergste is wat ouders kunnen overkomen.
Tanja
Als ik Doortje was dan was ik, zoals zij ook deed, ter plekke langs gegaan om verhaal te halen. Als dat hypocriete stel dan met verwijten van diefstal aankomt, dan had ik ter plekke geëist om de politie voor me te bellen. Als ze dat niet doen: drie keer een sommatie mijnerzijds met tussenpozen van ongeveer zeven minuten.
En als ze daarna nog niet de telefoon hanteren, dan had ik de mijne gehanteerd en had ik daar ter plekke bij hun gebeld om mezelf aan te geven van diefstal.
En dan mag dat stel eens even met een heel goed verhaal komen!! De politie zal zich afvragen waarom zij belangrijke zaken in die bak gooit.
Tanja
Dat vraag ik me van jou ook af Willemijn. Of je bent net zo onoprecht als die mensen. Als jij op je privacy gesteld bent, stop dan belangrijke documenten niet in de prullenbak!! Mag ik vragen of jij ze wel op een rijtje hebt als je dit dan toch doet?
Tanja
Joris, als iemand niet wil dat er in zijn/haar geheimen rondneust, dan moeten ze belangrijke stukken maar in de papiervernietiger doen! Of eerst aan duizend stukken verscheuren en ze dan pas in de prullenbak deponeren. Wat in een afvalbak zit daar doe je afstand van en is dan niet meer van jou. En dan nog! Bij een goede verstandhouding moet slechts het eerste flinke meningsverschil niet tot een breuk leiden. De basis van dit contact stoelde dus al op onoprechtheid zonder dat Doortje dat wist.
Tanja
Ik vind het zwaar overdreven om jou de deur te wijzen! Je hebt niets gestolen! Als je iets in een afvalbak gooit, geef je het signaal af dat je het niet meer gebruikt en niet meer van jou is. Haar geheimen moet ze maar door de papierversnipperaar halen en NIET in de afvalbak doen. Als jij die zak op straat had gezien en je had erin geneusd dan had het niet uitgemaakt maar nu die nog in hun tuin staat ineens wel?? Achter hun facade van hartelijkheid, zit dus een zeer onverbiddelijk kantje: je moet precies o doen en denken zo hoe zij in het leven staan en als je daar ook maar een pietsje van afwijkt dan deugt het al niet. Daar moet jij helemaal niet meer willen werken. Ik heb het idee dat dit mensen zijn die jij eigenlijk niet goed kent. Als jullie verstandhouding immers goed is, dan moet slechts een flink meningsverschil niet tot een breuk leiden. Ze hadden kunnen volstaan met te vragen of je dat nooit meer wil doen.
@Joris, als de dame des huizes haar geheimen wil bewaren dan had ze die door de papierversnipperaar moeten doen en NIET in de prullenbak moeten gooien. Want iemand anders kan OOK in die bak rondneuzen maar dan is het niet erg? Een beetje hypocriet van dat stel.
Tanja
Ik vind het zwaar overdreven om jou de deur te wijzen! Je hebt niets gestolen! Als je iets in een afvalbak gooit, geef je het signaal af dat je het niet meer gebruikt en niet meer van jou is. Haar geheimen moet ze maar door de papierversnipperaar halen en NIET in de afvalbak doen. Als jij die zak op straat had gezien en je had erin geneusd dan had het niet uitgemaakt maar nu die nog in hun tuin staat ineens wel?? Achter hun facade van hartelijkheid, zit dus een zeer onverbiddelijk kantje: je moet precies o doen en denken zo hoe zij in het leven staan en als je daar ook maar een pietsje van afwijkt dan deugt het al niet. Daar moet jij helemaal niet meer willen werken. Ik heb het idee dat dit mensen zijn die jij eigenlijk niet goed kent. Als jullie verstandhouding immers goed is, dan moet slechts een flink meningsverschil niet tot een breuk leiden. Ze hadden kunnen volstaan met te vragen of je dat nooit meer wil doen.
Joris
“Ik heb nooit naar persoonlijke documenten gezocht”. Nee muts, maar ook als je ergens niet naar zoekt, kun je het wel tegenkomen. Ik geloof best dat je geen verkeerde intenties had, maar ik snap hen wel. Het is gewoon onprettig als mensen in je afval neuzen. Spullen in de prullenbak zijn ook alsnog gewoon van hen. En als ze aan de straat gezet worden, dan nóg doorzoek je dat afval niet. Dat kan ook gewoon een boete opleveren, bijvoorbeeld vanwege een verbod op het doorzoeken van ter inzameling gereed staande afvalstoffen uit een afvalstoffenverordening.
Dat je weigerde je excuses aan te bieden, siert je enerzijds. Anderzijds toont het aan dat je totaal niet begrijpt dat je wel degelijk hun grenzen hebt overschreden. Je had een excuus tactisch kunnen verwoorden, zodat zij tevreden waren. “Het spijt me dat ik jullie een vervelend gevoel heb gegeven. Het was niet mijn bedoeling jullie privacy te schenden. Ik zal het niet meer doen”. Zij waarschijnlijk blij, terwijl jij hebt niet erkend dat je zelf vindt dat je iets verkeerd hebt gedaan. Maar goed, principes kosten geld. Je bent een fijne, goedbetalende klant kwijt. Jammer maar helaas.
Ik denk dat ze jou vanaf nu Klikodoortje noemen. Dat zou ik doen.
Willemijn
Te stom om te poepen dus. Lopen frutten in andermans vuilnis, denken dat dat niets mis mee is, en boos zijn omdat je ontslagen wordt, dan uit ‘principe’ weigeren om excuses te maken… heb je soms een bepaalde achterstand? Wonderlijk hoe het in jouw hoofd werkt.
Dylan
Eerlijk gezegd vind ik het niet vreemd dat ze je de deur hebben gewezen. Het doorzoeken van hun vuilnisbak is een duidelijke schending van hun privacy. Juist omdat je altijd hebt gezegd dat zij goed voor je waren, komt deze actie nogal respectloos over. Dat is jammer, maar hopelijk besef je nu dat dit niet acceptabel is en neem je deze ervaring mee als een les voor de toekomst.